Het verhaal van Elke en haar partner als pleegouders begon lang voor de eerste plaatsing. Via een tante kenden ze pleegzorg al en op jonge leeftijd wisten ze dat ze dit wilden doen. Toen ze zelf probeerden zwanger te geraken, besloten ze ervoor te gaan en volgden ze een infoavond en het intaketraject. Net toen Elke zwanger was, kregen ze telefoon voor de opvang van een baby van 14 maanden.
De eerste dagen met hun eerste pleegkind, nu 18 jaar geleden, voelden even als oppaswerk, maar dat ging snel over. Ze sloten de kinderen meteen in hun hart. De eerste bezoekmomenten met de ouders waren spannend, maar achteraf gezien de momenten die bijblijven, waarbij ze samen zochten naar de beste aanpak, mét de ouders.
Pleegouderschap verloopt nu niet veel anders dan bij een ander, groot gezin met zes kinderen, al vraagt het ook flexibiliteit en weerbaarheid door de bezoekregelingen met de ouders of familie van de kinderen.
“"Toen de oudste afstudeerde, stonden wij daar wel echt bij stil bij het feit dat alles goed is ‘afgelopen’. Hoe anders zijn leven gelopen is, omdat hij bij ons terechtgekomen is. Of wanneer we op vakantie zijn en de jongsten zo vol plezier op het strand liggen te ravotten - dan besef je ook dat ze een vrij zorgeloos leven hebben bij ons, en daar doen we het voor."
Elke moedigt mensen aan om pleegouder te worden, niet alleen omdat je een hart voor kinderen hebt, maar ook omdat je zelf enorm groeit als mens. Ze benadrukt dat er veel vormen van pleegzorg zijn, van enkele dagen opvang tot ondersteuning van gezinnen. Ze bekijkt het zo: als het zou eindigen, hebben ze een netwerk rondom zich dat hen kan troosten.
Voor de toekomst wenst Elke haar pleegkind dat ze familie blijven voor elkaar, zelfs als de plaatsing eindigt, omdat familie zijn meer betekent dan dezelfde achternaam hebben.
